Jak żyć z cukrzycą

Leczenie cukrzycy w dużym stopniu polega na codziennej samokontroli. Zarówno jedno jak i drugie obejmuje kontrolowanie sposobu żywienia, wysiłku fizycznego, oraz dostosowywanie dawek insuliny; uwzględniając sposób podawania insuliny stosowany przez danego pacjenta. Prowadzenie samokontroli musi się jednak opierać o regularne wizyty kontrole w poradni diabetologicznej. Żyjąc na co dzień z cukrzycą trzeba uwzględniać zarówno różne istotne zmiany w trybie życia jak i społeczny oraz zdrowotny wymiar choroby.
Każdy, u kogo zostanie rozpoznana cukrzyca, będzie musiał opracować sposób kontrolowania swoich cukrów we krwi. Najłatwiej jest to osiągnąć przestrzegając ścisłego harmonogramu wykonywania pomiarów poziomu cukru we krwi i dostarczania do organizmu insuliny. To, jak często wykonywane są pomiary i ile potrzeba insuliny, znacznie różni się pomiędzy poszczególnymi osobami. Dzieje się tak dlatego, że zależy to od dużej liczby czynników – od ilości wysiłku fizycznego po ogólnie pojęty sposób odżywiania.

Sposób odżywiania osoby z cukrzycą może być dość elastyczny. Powinien jednakże skupić się na utrzymywaniu prawidłowej masy ciała poprzez codzienne spożywanie posiłków bogatych w warzywa i owoce, zawierających dużo białka oraz błonnika. 

Aby osiągnąć docelowe wartości poziomu cukru, niektóre osoby z cukrzycą spożywają w ciągu dnia pięć mniejszych posiłków, natomiast inni - zjadają 3 posiłki główne i kilka przekąsek. Niektóre sytuacje, wymagają odpowiedniego, niekiedy nawet dość znacznego, zwiększenia dawek insuliny – np. wtedy, gdy chcemy zjeść coś, co zawiera dużą ilość węglowodanów. Jest to jak najbardziej w porządku, dopóki chory na cukrzycę nie zrobi sobie z zajadania się takimi „smakołykami” swojego zwyczaju.

Spożywanie nadmiernych ilości jedzenia połączone z próbą równoważenia poziomów cukru jedynie poprzez zwiększanie dawki insuliny prowadzi często do tycia. Otyłość natomiast dodatkowo utrudnia prowadzenie insulinoterapii w cukrzycy. 

Poziom aktywności fizycznej wśród chorych jest także bardzo różny – począwszy od uprawiania długodystansowej jazdy na rowerze a skończywszy na okazjonalnych spacerach. Wysiłek fizyczny jest dobrym sposobem na kontrolowanie swojej masy ciała a także na to, aby organizm w bardziej wydajny sposób zużywał insulinę. Aktywność fizyczna pomaga również walczyć z wieloma schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, które są częstymi powikłaniami cukrzycy. Każda sytuacja wymaga jednak indywidualnego rozpatrzenia i być może wprowadzenia zmian w dawkowaniu insuliny. 
Każdemu choremu na cukrzycę zaleca się zbadanie poziomu cukru przed wysiłkiem i, jeśli wymaga tego sytuacja, spożycie przekąski lub zmniejszenie ostatniej dawki insuliny, jaka przyjmowana jest przed wysiłkiem oraz zmniejszenie przepływu podstawowego w przypadku osób stosujących pompy insulinowe. Należy uwzględnić fakt, że podczas aktywności fizycznej zużyta zostanie większa ilość węglowodanów, niż podczas spoczynku. Na to, ile glukozy zostanie zuzyte podczas wysiłku wpływa między innymi czas trwania aktywności, ogólny stan zdrowia, a nawet pogoda. Ogólnym zaleceniem jest kontrolowanie cukrów przed, w trakcie jak i po wysiłku.

Cukrzyca jest chorobą przewlekłą, która wpływa na styl życia, niektóre aspekty społeczne oraz zdrowotne. Cukrzyca może niestety ograniczać chorym dostęp do niektórych zawodów. Pacjenci muszą też zmierzyć się z sytuacjami, które uważają niekiedy za niesprawiedliwe i frustrujące, jak na przykład noszenie zawsze przy sobie insuliny. 

Na cukrzycę można zachorować w każdym wieku. Dobrym pomysłem jest otwarte dyskutowanie w gronie najbliższych o wpływie choroby na życie danej osoby i jej otoczenia. Pozwala to choremu dać upust frustracjom lub emocjom związanym z chorobą i jej leczeniem. Jest również wspaniałym sposobem na to, by wszyscy domownicy włączyli się w wypełnianie zaleceń odnośnie wysiłku fizycznego oraz żywienia. 

Jeśli chorobę rozpoznano u młodej osoby, mogą pojawić się pewne godne uwagi problemy natury społecznej, jak na przykład brak akceptacji ze strony kolegów z klasy lub rówieśników, wyśmiewanie czy nawet izolacja. O takiej sytuacji należy powiadomić władze szkoły, nauczycieli i pielęgniarki oraz zachęcać ich do edukowania uczniów na temat tej choroby. Dzięki temu wszyscy będą bardziej zaangażowani, wykażą więcej zrozumienia, współczucia i wsparcia. 

Cukrzyca może wiązać się z pewnymi późnymi powikłaniami, jednakże regularne wizyty u lekarza zwrócą jego uwagę na jakikolwiek rozpoczynający się problem. Wielu powikłań cukrzycy można uniknąć utrzymując prawidłowe poziomy cukrów poprzez przestrzeganie zaleceń prowadzonego leczenia, które obejmują prawidłowe żywienie, wysiłek fizyczny oraz podawanie insuliny. 

Obecnie nie ma jeszcze sposobu, aby wyleczyć cukrzycę, ale naukowcy prowadzą doświadczenia dotyczące dużej liczby różnego rodzaju urządzeń, leków i metod prowadzenia terapii. Lekarze powinni razem ze swoimi pacjentami śledzić nowości w sposobach leczenia cukrzycy oraz aktywnie wspierać ich w prowadzeniu zdrowego trybu życia i samokontroli.