Rodzaje Cukrzycy

Istnieją trzy główne typy cukrzycy. Wyróżnia się również stan przedcukrzycowy zwany pre-diabetes. Obejmuje on dwa stany – Nieprawidłową Glikemię na Czczo oraz Nieprawidłową Tolerancję Glukozy – czyli sytuacje, w których poziomy cukru we krwi są wyższe niż prawidłowe, jednakże równocześnie nadal są one na tyle niskie, że nie można rozpoznać cukrzycy. 

Jeśli stan osób z pre-diabetes nie będzie ściśle kontrolowany, to znajdą się one w grupie ryzyka zachorowania w późniejszym okresie życia na cukrzycę typu 2.

Osoby, u których stwierdzono pre-diabetes, mogą zapobiec przejściu tego stanu w cukrzycę typu 2 poprzez kontrolowanie swojej masy ciała, uprawianie sportu oraz jedzenie odpowiednich produktów spożywczych.
Pierwszym z podstawowych rodzajów cukrzycy jest cukrzyca typu 1, czyli Choroba autoimmunologiczna, w której trzustka produkuje bardzo małą ilość insuliny, lub nie wytwarza jej wcale. Osoby, u których rozpoznaje się cukrzycę typu 1 mają zwykle mniej niż 20 lat, a więc choroba ta ujawnia się najczęściej u dzieci i młodych dorosłych. 

Niektórzy naukowcy uważają, że cukrzyca typu 1 jest chorobą o podłożu genetycznym, w której atak na komórki trzustki, na skutek którego przestają one działać podejmowany jest w oparciu o błędną informację zapisaną w genach. Inni natomiast sądzą, że choroba ta może być wywołana wirusem, który pobudza układ odpornościowy, by ten zaczął atakować własną trzustkę. 

Ponieważ produkujące insulinę komórki trzustki zostają zniszczone, osoby, które zachorują na cukrzycę typu 1, będą chorować już do końca życia i potrzebują insuliny – dostarczanej w postaci wstrzyknięć lub za pomocą pompy insulinowej. 

Aby zapobiegać wahaniom stężenia cukru we krwi, oprócz leczenia insuliną, konieczna jest także odpowiednia ilość wysiłku fizycznego i zdrowy sposób odżywiania.
Cukrzyca typu 2 rozwija się zwykle u osób otyłych wraz z wiekiem (co nie oznacza, że chorują tylko osoby otyłe). Mimo, że niekiedy nazywa się ją cukrzycą dorosłych, to w niektórych krajach, w tym także i w Polsce, cukrzycę typu 2 rozpoznaje się coraz częściej u dzieci i młodych dorosłych. Jest ona związana z coraz powszechniej występującą otyłością w tej grupie wiekowej. 

Około 90 procent wszystkich przypadków cukrzycy to cukrzyca typu 2. Różnica pomiędzy cukrzycą typu 1. i typu 2 polega na tym, że w cukrzycy typu 2 Trzustka nie produkuje odpowiednich ilości insuliny lub organizm nie potrafi jej prawidłowo zużyć, natomiast trzustka pacjenta z cukrzycą typu 1 w ogóle nie produkuje insuliny.

Uważa się, że cukrzyca typu 2 jest chorobę zależną od stylu życia, ponieważ do zachorowania na nią przyczynia się zwykle prowadzenie dość statecznego trybu życia, otyłość i brak aktywności fizycznej. Jednakże istotnymi czynnikami są także wiek i dziedziczność. Jeśli rodzic lub ktoś z rodzeństwa danej osoby zachoruje na cukrzycę typu 2, to ryzyko ujawnienia się cukrzycy typu 2 również u tej osoby istotnie wzrasta.
Trzeci z głównych typów cukrzycy, to cukrzyca ciężarnych, czyli zaburzenie tolerancji węglowodanów, które pojawia się w ciąży, zazwyczaj w drugim trymestrze. Około 4 procent wszystkich kobiet w ciąży zachoruje na cukrzycę ciężarnych. W przeciwieństwie do cukrzycy typu 1 czy 2, cukrzyca ciężarnych może (ale nie musi) zanikać po przyjściu dziecka na świat.
Jeśli natomiast cukrzycę wykryto u kobiety jeszcze przed zajściem w ciążę mówi się o cukrzycy przedciążowej. 

Jeśli u kobiety wystąpiła w czasie ciąży cukrzyca ciężarnych, to ponowne zachorowanie podczas kolejnej ciąży jest bardziej prawdopodobne. Wzrasta także ryzyko wystąpienia u tej kobiety w późniejszym okresie życia cukrzycy typu 2. Im kobieta będąca w ciąży jest starsza, tym większe jest ryzyko, że w trakcie tej ciąży zachoruje na cukrzycę ciężarnych. 

Oprócz wyżej opisanych 3 głównych typów, znanych jest jeszcze wiele innych rodzajów innych rodzajów, z pośród których najczęściej występują następujące:
LADA (latent autoimmune diabetes in adults) – to cukrzyca rozwijająca się na podłożu autoimmunologicznym, czyli związana z atakiem własnego układu odpornościowego na własne komórki produkujące insulinę. Mimo, że przypomina cukrzycę typu 1, to różni się od niej tym, że występuje u dorosłych (wg definicji po 35 roku życia) a proces destrukcji komórek beta przebiega dużo wolniej. Objawy LADA są zwykle mniej intensywne niż w cukrzycy typu 1 – przebieg choroby przypomina nieco cukrzycę typu 2. Ponadto konieczność podawania insuliny pojawia się dopiero po paru miesiącach od rozpoznania, choć zwykle zaleca się rozpoczęcie insulinoterapii od razu po postawieniu rozpoznania. Jest to jednak również choroba, której obecnie nie potrafimy wyleczyć i wymaga przyjmowania insuliny do końca życia.
MODY (maturity onset diabetes of the young) – to cukrzyca, która rozwija się wskutek defektu pojedynczego genu, czego efektem jest zaburzenie wydzielania insuliny. Występuje rodzinnie i pojawia się zwykle u młodych dorosłych. Niektóre rodzaje cukrzycy typu MODY leczy się jedynie lekami doustnymi. Inne natomiast wymagają przyjmowania insuliny.